In our urban environment, planned architecture co-existst with void spaces that are shaped by migration, transformation and chance. The order and predictability of the architecture are deranged by chance and surprises brought by nature, decay and forgetting. A once defined place turns into a void space, where visitors, in contrast to most other places, can explore the site in silence and on their own and where they may give the site a meaning that is personal.

My projects are attempts to own the site and make room for new meanings and interpretations of the specific site. I think a void space is never really empty, because the void reveils unknown specifics of the space, by traces of human presence, narratives and atmosphere.

/

In onze bebouwde stedelijke omgeving bestaan naast de geplande architectuur lege plekken zonder duidelijke functie dankzij processen van verplaatsing, transformatie en verwaarlozing. De orde en voorspelbaarheid van de architectuur worden hier ontregeld door toeval en verrassing die de natuur, het verval en het onbedoelde gebruik van een plek met zich meebrengen. Dan verandert een voorheen ingevulde plek in een vrije ruimte, waar bezoekers, in tegenstelling tot de meeste andere plekken, in stilte en afzondering hun ruimtelijke omgeving kunnen verkennen en daar een eigen betekenis aan kunnen toekennen.

Mijn projecten zijn steeds een poging om mij een plek toe te eigenen en nieuwe betekenissen en interpretaties van de plek mogelijk te maken. Ik geloof dat een lege ruimte nooit helemaal leeg is, omdat de leegte juist verborgen eigenschappen van die ruimte onthult, dankzij sporen van menselijke aanwezigheid, verhalen en atmosfeer.

 

 

Projects by Heidi Linck are supported by the Mondriaan Fund with a stipend for established artists