Naar het pretpark!

6 april 2020

Het kunstenaarschap brengt mij regelmatig op plekken waar ik zelf nooit voor gekozen zou hebben en die ik toch bijzonder inspirerend vind. Zo kwam ik eind 2019 – dus toen het nog kon – terecht op een terrein waar ik zou assisteren bij geluidsopnames voor een podcast die zich in hier afspeelt. Een flinke rit, maar het beste geluid is authentiek geluid. Hoewel het een zonnige dag was, was er op ons twee na vrijwel niemand. De afwezigheid van publiek stelde me in staat om te vergeten dat dit een pretpark is, en daarmee om er iets heel anders van te maken zonder fysiek in te grijpen.

Terwijl ik naar een zilveren bouwwerk staar omdat ik er niet omheen kan, hoor ik daarachter een vrouwenstem galmen, die dieren (zeehonden, vermoed ik) aanmoedigt tot kunstjes. Ik zie de zeehonden nergens, maar ik kan me dankzij haar instructies precies voorstellen hoe de dieren door het water bewegen en het visje aannemen. Maar wie zegt eigenlijk dat het hier om dieren gaat? Stel je voor dat het publiek nergens te bekennen is omdat het achter deze muur gevangen wordt gehouden om zelf die kunstjes te doen? Of, erger nog misschien, dat er zelfs helemaal niemand achter de zilveren muur is, ook geen dieren, behalve de instructrice. Aan het einde van de onzichtbare voorstelling applaudisseer ik toch maar even.

Even later kom ik een kerkje tegen, waar een houten trap de entree vormt en een loopbrug je verder leidt. Binnen zijn er geen stoelen en ook het altaar ontbreekt. In plaats daarvan is er een rond gat waardoor je in een snelle beweging pardoes weer buiten staat.

 

Verderop is er een speeltuin voor stenen van alle leeftijden, met een tredmolen, gele hutjes en een speelplein.

 

Dan kom ik langs een circustentje waar een bordje mij maant een bestelling te doen. Wat ik ook bestel, ik krijg het niet.

 

In het water zie ik een groot betonnen object drijven. Te groot voor de stenenspeeltuin. Dan maar het water in, zal het ding gedacht hebben. Een verstild sculptuur, de solitaire onbereikbaarheid ervan maakt hem alleen maar mooier.

Het duurt even, maar het kraaiennest bovenaan dit bouwsel maakt dat ik begrijp dat het hier om een gestrand piratenschip gaat. Het schip bestaat uit een groene constructie van stalen buizen. In plaats van drie zeilen heeft het drie hutjes en om te voorkomen dat je eraf valt is het hele dek afgetimmerd met hekken. Waardoor het schip gestrand is, wordt niet duidelijk. De reddinsgboeitjes liggen ongebruikt aan de rand. Boven het schip zweven een dolfijn en enkele andere waterdieren.

Als ik het terrein af loop, kijk ik nog een keer achterom en zie een skyline waarin spel zich vermengt met functionaliteit: de onzichtbare zeehondenshow, het gestrande schip, het stille betonwerk, de stenenspeeltuin en het kerkje wisselen steeds van beurt met de enorme windmolens die in zee staan. De stem die de zeehonden aanmoedigt, al dan niet aanwezig, wordt ritmisch doorgesneden door de molenwieken.